De dominee op de werkvloer

uit kerknieuws 1999/2000

Kort voor de bouwvak vakantie benaderde de dominee mij met het verzoek eens een keer een kijkje te komen nemen bij ons op het werk. Ik werk in een betonstaalbedrijf die betonstaal bewerkt zodat het, zij het op de bouw in elkaar word gevlochten, of het op de zaak al in elkaar gelast wordt. Hiermee wilde de dominee eens kijken hoe een kerkganger die s,zondags bij hem in de kerk zit door de week met het woord omgaat dat hem is verteld.Inmiddels hebt U zijn verhaal al kunnen lezen maar nu mijn kant van het verhaal.

Al een week van tevoren loop je al wat zenuwachtig in het rond en denk je wat moet die goede man hier.
Onbewust liet ik zo af en toe al een steekje vallen tegen enkele collega, s en die waren al even verbaasd als ik. Op de bewuste dag zaten we te schaften toen er een motor kwam aangereden en wie stapte er af? Juist! "Is dat jouw dominee? Op een motor nog wel. Leuk zeg!" In z, n doordeweekse kloffie kwam hij binnengestapt, en stelde zich aan mijn collega's voor en gaf ook mij een hand ter verwelkoming .
Na enkele vragen over van alles en nog wat sloeg de klok 13.00 uur!

Tijd om weer aan de slag te gaan en zo gebeurde het en wat voor ons alledaagse koek is, is voor een dominee toch vreemd om tegenaan te kijken. Met sky radio op de achtergrond probeerde ik hem, door het lawaai van machine's heen, het een en ander te vertellen over de werkzaamheden en de bewerking ervan. Na een poosje bij ons de kat uit de boom te hebben gekeken ging hij de collega's langs om even te kijken. Hier en daar heeft hij wat gevraagd over de werkzaamheden en het werk in de hal. Komt er na een half uurtje een collega bij me en zegt “wie is die man?” Waarop ik antwoord “iemand van de Veiligheid” "O ja?" zegt die collega. Ik zeg tegen hem "pas maar goed op want hij schrijft straks alles op en o jee als er iets niet goed is." Hij weer aan het werk gegaan en inmiddels had de dominee alles al goed in zich opgenomen en was er ook al een dik uur voorbij, voor hem genoeg om een stukje te schrijven over het onderwerp. En daar ronkte hij weer weg op zijn motor op naar een vergadering waarschijnlijk.

Komt er opnieuw een collega aangelopen en zegt dat die dominee wel wat kalmer aan mag doen te scheuren! En zegt hij "je mag binnenkort ook wel eens weer naar de kerk gaan want als de dominee je op het werk al op komt zoeken, is dat geen goed teken." We lachten alle twee en gingen maar weer aan het werk. Ook mijn baas kwam er al aan en vroeg "wat die kerel op die motor hier moest?" Ik zei dat het mijn dominee was en dat hij eens wou komen kijken op de werkvloer om zo inspiratie op te doen voor zijn onderwerp. "Als hij dan ook maar de naam van ons bedrijf noemt dat is goed voor ons" zei mijn baas.

Enkele dagen erna kom je soms nog tot een gesprek over het hoe en waarom ervan. Ook die eerste collega kwam weer bij me en zei dat die man niet van de veiligheid was maar dat hij mijn dominee was. Waarop ik antwoordde dat hij er dus is voor ieders veiligheid. Zo zet je jezelf en een ander aan het denken , over jezelf en het geloof of was dat de opzet van het hele gebeuren? Begin september kwam het desbetreffende stukje dan in het kerkblad en dat heb ik meegenomen en op het werk laten lezen. Van groentesoep naar schaftkeet heette het stukje. Hierin gaf de dominee de sfeer weer van hoe het er aan toe gaat op de werkvloer. Naar mijn bescheiden mening is deze niet anders dan op uw of jouw werkplek en we hebben inderdaad te weinig tijd om over het geloof en God te praten!
Iedere dag laten we ons meesleuren in het tempo van alle dag, om over de vraag wat doe ik en jij met de boodschap die we 's zondags horen nog maar te zwijgen want wat doe ik en jij hiermee?
Soms als we de kerk verlaten zijn we het al weer kwijt voor het gehoord te hebben is dat wat God wil?

Ik herinner me de woorden van een gemeentelid die toen ik belijdenis had gedaan tegen me zei na afloop van de dienst “welkom in de strijd”. Inmiddels is dit nu ongeveer tien jaar geleden en nu begrijp ik pas wat hij bedoelde. Natuurlijk kunnen we niet op alle momenten van de dag over God en gebod praten maar het minste wat we kunnen doen is er na te leven. Al is dat ook al moeilijk genoeg want de maatschappij is soms onverbiddelijk. Iedere keuze is hiermee van belang met alle dingen van de dag, met dit in mijn achterhoofd en de gedachte dat God er bij alles is wat ik doe ga ik verder, want zo een bekende Nederlander al zong en ik het zeker weet ja wis en warempel ‘er is leven, ER IS LEVEN na de dood.'
JHB